AĞIT

Oniki yatak vardı…

Ve bir fabrika gibi çalışıyor, o yataklar hiç boş kalmıyordu..

İyi olanlar zaten güle oynaya ayrılıyordu.

Ölenler için ise, aile bireylerini de içeren son bir ritüel vardı.

Ekvator Guayaquil şehrindeki, Alcivar hastahanesinin yoğun bakımında yatan Covid hastalarının yakınları, ellerinde cep telefonlarıyla, içeriye girmelerine izin verilmediği için hastahane kapısının önünde bekleşirler, yoğun bakım doktorlarından gelebilecek, istemedikleri acı bir haberin nöbetini tutarlardı.

Yoğun bakımda yatan tek yabancıydım

Belki de, hastahane kapısının orada,yakını olmayan bir ben vardım , ama onbinlerce kilometre uzakta, dünyanın bin yerinde, gönlü yanımda olan yüzlerce kalp vardı…

Komada kaldığım yedi günü zaten bilmiyorum; komadan çıktım ama, lanet Covid benden çıkmak istemiyordu ; beş kritik gün daha kaldım o ölüm tarlasında.

Sekiz insan saydım, hayatını kaybeden ruhunu teslim eden, adı beş gün, her dakikası bir ömür uzunluğunda olan zaman içinde…

Hastanın bağlı olduğu cihazda alarmlar çalmaya başlayınca, Doktorlar, Hemşireler bir koşturuyor bir telaşlı yarışa giriyorlar hayret edersin canım, sonra hiç vazgeçmeden uğraşıyorlar uğraşıyorlar, soluğu tükenmiş hastayı geri döndürmek için ne kadar çok çabalıyorlar bilemezsin, ama çoğunda hak vaki oluyordu.

İspanyolca konuşan, doktor saatine bakıyor ve rapora yazılacak ölüm zamanını yenik sesiyle fısıldıyordu.

Meftanın yanında yöresinde bir kişi bile kalmıyordu. Üstünüde örtmüyorlardı..

Belki onbeş, belki yirmi dakika sonra, yoğun bakımın kapısı açılıyor, bazen bir çoğu zaman iki kişi içeri giriyor, giydirmişler onları yoğun bakım çalışanları gibi, maskeleride var ve sonra, kim hayatını kaybetmişse, annesi babası bilemem belki eşi, o an için Ailesi’nin en değerlisi kim ise o işte, dokunmaları yasak, çok yaklaşmaları yasak, bağıra çağıra ağlamaları yasak, bastırdıkları hıçkırıkları ve sessiz sessiz fısıldadıkları acı yüklü ağıtları ile son defa bakıyor son vedalarını yapıyorlar sevdiceklerine…

Katı kuralları olan bu hastahane, son görev konusunda esnek bir hal gösteriyor ama beş dakika sonra, Doktor şevkatli bir ifade ile dışarı çıkmaları gerektiğini söylüyordu.

Her birisinin ayrılmadan önce, o hüzün dolu son bakışlarını asla unutamayacağım..

Sonra iki tecrübeli hemşire, bir ceset torbası ile geliyor, çırılçıplak bıraktıkları cenazeyi, maharetli bir şekilde o torbaya yerleştiriyor, son yolculuğuna uğurlamak üzere götürüyorlardı…

Bir saate kalmaz, yeni bir cenaze adayı çoktan aynı yatağa getirilmiş oluyordu…

Onikinci gün sonunda, yaşam savaşından sağ kurtulmuş, lanet hastalık çekip gitmişti.

Onsekiz gün daha hastahanede kalacağım…

Beni serviste bulunan odama çıkardılar.

Yarın Orhan Abim Amerika’dan, büyük kızım NihanTürkiye’den yola çıkacak yanıma gelecekler.

Gönlüm trompet çalıyor.

İlk gece, neşemden uyuyamıyorum. Hiçbir ilgim olmadığı halde NBA’den Basketbol maçını zevkle izliyorum odadaki televizyondan.

Ama, büyü bozuluyor…

Odam, tam hastahane kapısının girişinin üstü.

Yoğun bakım hastalarının yakınları, bir kat aşağıda…

İlkönce, hüzünlü bir türkü duyduğumu sandım.

Duru ve bir beyaz martının gökyüzünde süzülmesi gibi sakin bir ses.

Televizyonun sesini kıstım.

İyice kulaklarımı kabarttım.

İşte o zaman anladım, yoğun bakımdan, dışarıya haber gelmiş.. Var yine bir cenaze ve sessiz bir ağıtla acılarını yaşamaya başlayan bir ailenin çaresiz keder dolu hüznünü, iliklerime kadar hissettim…

Orada kaldığım onsekiz gün boyunca hemen hemen her gece, ya bir, yada iki oldu sessiz yakarışlar ağıtlar…

Sinsi ölüm, hep mi gece gelir be kardeşim…

Bazen değer verdiğin bir şeyler kayboluyor ve yok oluyorsa senin hayatından, bir Ekvator’lu gibi sessiz bir ağıt yak, ruhunun acılarına iyi gelsin.

Erhan Şengül

27.06.2026

Fujairah BAE