Her ne kadar; arada sırada başka semtlerde yaşasam dahi ;

Dokuz aylık bir bebecik olarak geldiğim, sokaktayım hâlen.

Az buz değil; yarım asırı çoktan geçmişim burada.

Alışkanlık, aidiyet, başını sokabileceğin dört duvar, ne dersen öyle söyle.

Bana sorarsan, kopamadığım anılar, artık kopamadığım BENİM sokağım olmuş.

Hepsi kocaman bahçeli; bazısı tek, ama çok azı iki katlı evleri.

Her bahçe de mutlaka tulumba,

Her bahçenin içinde, güller çeşit çeşit çiçekler ve yemyeşil ağaçları olurdu

Alemdağ caddesinden, sokağa kıvrıldığında, panayır yeri sesleri duyardın.

İlkönce oyun oynayan, yorulmadan koşturan çocukların cıvıl cıvıl çığlıkları gelirdi kulağına.

Kapı önlerinde oturmuş, komşu teyzelerin, amcaların akşam yemeği sonrası çay eşliğinde sohbetleri, kahkahaları ikinci sıradaydı

Sokağın sonunda köşede ki evimize gelene kadar, samimi selamlamalar, şakalar, hal hatır sormalar , ahh hepsi ne güzel anılar.

Artık zerresi kalmasa bile, ama benim beynime işlemiş bir koku cümbüşü olurdu sokakta.

Hanımeli

Gül

Ihlamur

Sanki mahallenin her yanını sarmış,

Evlerin açık pencerelerinden,

Badana boyalı odalara sızmış,

Mübarek sokak değil

Bildiğin botanik bahçesinde yaşıyormuşuz.

İçlerinden Hanımeli’nin yeri ayrıdır bende.

Kış reçelini yapmayı hesaplayan teyzeler, pembe kırmızı ve beyaz güllerin koparılmasına kızarlar, ama Hanımeli talanımıza ses etmezlerdi

Kızlar; çiçeği başlarına, süslü bir şekilde takar,sokağın başından sonuna kolkola tur atarlar, erkekler o güzelim çiçeğin içinde olan azcık balı yer, sonra üçerden asfalt üstünde top oynamaya devam ederdi.

Ulaşması kolay olduğundan, belki de aklımda Hanımeli kaldı

Şimdi, bahçesiz tulumbasız ağaçsız, dört-beş katlı; içindeki komşuları hiç bilmediğim soğuk evleriyle; arka sokakta yaşayan kıza vermek için kopardığımız tek güle çok kızan teyzeleri artık olmadan, kocaman sokakta geriye kalan sadece 2 tane bahçeli evden birisinde hâlen yaşadığım, beton yığını Ümraniye Recep Ağa Sokağı burası.

Bir de ne farkettim biliyormusun!!!

Az buz değil, on senedir senden de, kopamadım…

Bunun tek suçlusu sensin;

Deniz mavisi, gözlerine eşlik eden, her öptüğümde duyduğum, Hanımeli kokulu saçların, çocukluğum ve gençliğimden geriye kalan anılara kocaman bir kelepçe olmuş, o kelepçenin anahtarı, teyzesiz ve bahçesiz evlerde kaybolmuş…

Erhan Şengül

05.05.2024

Endonezya-Güney Kalimantan Denizi